Er had al een paar keer een berichtje in de Zenderstreeknieuws ( plaatselijke weekkrant) gestaan, over een workshop intuïtief schilderen. Dat maakte me nieuwsgierig, maar beide keren was ik verhinderd. Nu is er in september altijd een kunstmarkt in IJsselstein, en daar stond Sylvia te Braake ook met een kraam. Ik ging met haar in gesprek en liet me uitleggen wat het nu inhield. Ja, ik snapte het, maar hoe zag zo’n schilderij er nu uit? Geen probleem, Sylvia had schilderijen tentoongesteld in de kraam. Bovendien had ze 2 klappers bij zich met foto’s van schilderijen. Ik heb ze uitgebreid bekeken en was enthousiast. De schilderijen waren allemaal heel verschillend, en het was niet allemaal abstract. Dat idee had ik namelijk, intuïtief is abstract. Maar dat hoeft dus niet. Met intuïtief schilderen kan je ook dichter bij je gevoel komen, en dat wilde ik ook. Martien en mijn moeder deden mij de cursus, van 10 avonden, cadeau voor mijn verjaardag. Mijn oudste zoon kwam met een tafelezel en een doek aanzetten.

De eerste avond ( 2,5 uur) liet Sylvia mij al de technieken zien. Je kan schilderen met verschillende soorten kwasten, spatels, een doekje en een roller. Daarna vroeg ze mij om maximaal 5 kleuren uit te zoeken en nam me mee naar een blanco doek. “Begin maar”zei ze. Ja hoor, begin maar….Maar hoe? “Ga op je gevoel af” zei ze. Maar hoe doe je dat met schilderen? Daar stond ik dan. Ik had primaire kleuren uitgekozen en maakte met een spatel kleurige strepen op het doek. Zag er leuk uit, maar was ik nu al klaar? Was dit het nu? “Leuk, maar er zit geen verbinding in” zei ze. “Kijk eens hoe dat voelt” Het voelde wel goed, maar werd er niet mooier van. “Sylvia, dit is toch niet iets om op te hangen? Het ziet er niet uit en is een zooitje geworden”  Volgens Sylvia was het gevoel belangrijker, en ophangen hoefde niet. Je kan namelijk met primer over het doek gaan, en dan is het weer blanco, klaar voor een nieuwe start. Gelukkig. Tijdens de pauze ging ik me druk zitten maken over een hele vervelende situatie waar ik me in bevond. Ik werd boos, en ging met zwarte halen aan de slag. “Boos” kalkte ik erbij. Om een lang verhaal kort te maken, het schilderij werd de volgende keer wit, toen verscheen er een gedeeltelijk ontwortelde boom, daarna longen die meer lucht kregen. Uiteindelijk werd het een schilderij met vrolijke kleuren, bloemen en een groot hart in het midden. Mijn allereerste definitieve schilderij. ( Inmiddels is het ook weer wit). Daarna wilde ik een schilderij maken met een olifant met jong. Maar zou me dat lukken? Op school zeiden ze dat ik niet kon tekenen, en dat heb ik altijd gedacht. Maar ik wilde het graag, en ging het gewoon proberen. Inmiddels heb ik mijn 2de cursus achter de rug, ik heb veel geleerd en vind het erg leuk. Thuis heb ik ook veel geschilderd, en het geeft me veel voldoening. Ik ga door.

informatie bij: info@kunstigart.nl en  http://www.kunstigart.nl/

Ik heb er al eerder over geschreven, maar de reorganisatie van het CVRM spreekuur loopt inmiddels als een trein. Bij het vaststellen van het traject wordt nagegaan of iemand een hart-/vaataandoening heeft; hiervoor  onder behandeling is een specialist; wat het 10 jaarsrisico is.   Hellen, een speciaal hiervoor door mij opgeleide assistente, doet de intakes, roept mensen op, berekent het 10 jaarsrisico. Indien patiënten ingesteld moeten worden op medicatie, komen ze bij mij terecht. Dat is traject A. Als ze door de huisarts en mij  goed ingesteld zijn, gaan ze weer naar Hellen. De 2de controle van tensie en gewicht is in de behandelkamer. De 3de controle is de jaarcontrole, door de huisarts. Die kijkt onder andere naar de uitslagen, luistert naar hart- en bloedvaten.

De 4de controle is weer in de behandelkamer. Dat is traject B. Indien iemand goed is ingesteld,en een laag 10 jaarsrisico heeft, wordt volstaan met 2 controles per jaar, bij Hellen en bij de huisarts.  Dat is traject C. Bij traject D, komen ze eens per 3 jaar op controle, en moeten ze voor die tijd naar het lab. Zo krijg ik er meer tijd bij voor andere patiëntengroepen en taken. De laatste maand zijn er veel diabeten bijgekomen, nieuwe diabeten en diabeten van een huisarts die binnenkort stopt met werken. Officieel heb ik per week 5,5 uur diabeteszorg, maar dat is nu veel meer geworden. Dat ga ik binnenkort eens goed op een rijtje zetten en evalueren.

Natuurlijk kon je erop wachten dat het eens verkeerd zou gaan. Dat gebeurde dan ook, en hoe!! Ik had afgesproken dat mevrouw Jansen thuis geprikt zou worden door het lab, een nuchtere glucose en een glycohb. Een paar uur nadat mevrouw geprikt was, belde het lab de huisarts. Mevrouw bleek een nuchtere glucose van 1,9 te hebben!! Snel gingen de wijkverpleging en de huisarts naar mevrouw. Ze deed nog zelf de deur open ( onvoorstelbaar bij zo’n waarde) en gaf aan zich toch niet helemaal lekker voelen, maar och, het ging nog wel. Over hypo-unawareness gesproken! Deze situatie gaf de doorslag, dit ging zo niet langer. De huisarts en ik maakten een afspraak met mevrouw en haar zoon.

In het begin van het gesprek, gaven de huisarts en ik  aan, dat we dit gesprek gezamelijk aan wilden gaan, omdat we ons beiden behoorlijk zorgen maakten over de ontstane situatie en de veiligheid van mw. We gaven aan dat we de Novomix gingen stoppen, omdat het in deze situatie onverantwoord is, vanwege de snelwerkende insuline en de verminderende cognitie van mevrouw.  Mevrouw kreeg nu de keuze tussen alleen maximale  orale medicatie, inclusief het risico van de bijbehorende complicaties van te hoge bloedsuikers; óf overstappen op Lantus. Maar dan echter continue gespoten door de wijkverpleegkundige. Mevrouw vond dit moeilijk, maar koos toch voor Lantus, omdat zij zich met insuline veel beter voelt. Ze begreep ons dilemma, maar ze vindt het echter vervelend om iedere dag iemand over de vloer te hebben. Ze voelt zich dan beperkt. 

Toen ik echter uitlegde, dat deze maatregel bedoeld is om mevrouw zo lang mogelijk, onder de beste omstandigheden, thuis te laten wonen, begreep ze het beter.

Al jaren komt er een mevrouw bij mij, die ik voor het gemak mevrouw Jansen zal noemen. Ze kwam met een hoge bloeddruk, en werd daarvoor behandeld en begeleid. Ineens gebeurde er ongewone dingen. Mevrouw viel af en toe en kon zich niet herinneren hoe dat nu kwam. Ze brak hierdoor haar pols. En toen ze op consult kwam, ging ze op mijn stoel zitten achter het bureau, ze had niet in de gaten dat het mijn plaats was. En waarom kwam ze ook al weer bij mij? Ineens kreeg ik uitgebreide verhalen te horen, over van alles en nog wat, als ik haar een vraag stelde. Dit alles gebeurde echter heel geleidelijk aan, maar voelde niet goed.     Via de bloedcontroles kwam ik erachter dat ze diabetes mellitus type 2 ontwikkeld had. Jaren ging het goed met orale medicatie, maar nu kreeg ik het met maximale orale medicatie niet meer onder controle. Instellen op insuline was de volgende stap. Omdat de cognitieve vermogens van mevrouw langzaam maar zeker minder werden, stelde ik voor om de wijkverpleging in te schakelen. De huisarts vond het een goed idee, maar mevrouw overtuigen dat het noodzakelijk was, was nog een hele klus, maar het lukte. Nadat ik 2x een 7 puntscurve ontvangen had, konden we met het instellen beginnen. Op basis van de curves, kozen we voor een mix insuline. Alles leek goed te gaan, tot ik op een gegeven moment een telefoontje kreeg van mevrouw. Ze wist niet of ze nu gespoten had, wat moest ze nu doen? Toch maar gewoon spuiten? Als ze 2 keer na elkaar spoot, was toch niet zo erg? Dan had ze de insuline toch maar gehad, en dat was toch belangrijk? Wat bleek? Mevrouw spoot zelf, de wijkverpleging vond dat het prima ging en had zich teruggetrokken. Dit was niet de bedoeling, ik had in het begin aangegeven dat de wijkverpleging moest blijven komen, vanwege de verminderende  cognitie van mevrouw. Maar mevrouw Jansen wilde dit niet meer, en de wijkverpleging en de zoon van mevrouw, ondersteunden dit. Er werd een oplossing gezocht, mevrouw zou iedere ochtend gebeld worden door de wijkverpleging en die zou haar er dan aan herinneren dat ze insuline moest spuiten. Dit was ondanks mijn bezwaren het beste dat ik nu kon bereiken………….

Op carnavalszaterdag is in IJsselstein een 26 jarige man doodgestoken, Tim van Dijk. Tim stond op punt van trouwen en laat een verloofde en 2 kleine kinderen achter. Zij moeten verder zonder hem. Vreselijk dat er zoiets gebeurd, en als het in je eigen woonplaats gebeurd, is het nog moeilijker voor te stellen. De vrienden van Tim zijn naar de burgemeester gestapt, en wilden een stille tocht organiseren. De helaas zoveelste stille tocht in Nederland, weer als protest tegen zinloos geweld en als steunbetuiging aan de nabestaanden. Een half uur voor aanvang, stapte ik in de sneltram. Die had pas 2 haltes gehad, maar zat al aardig vol. Iedere halte stapten er heel veel mensen in. Toen we uitstapten, kwam er vanuit het stadje ook een hele stoet. In optocht liepen we naar het huis van Tim, waar ook een hele mensenmassa stond. We moesten  doorlopen tot het begin, bij de dranghekken. De familie , vrienden en de burgemeester kwamen naar buiten en toen zij voorbij waren, moesten wij aansluiten. De eerste 10 minuten hebben we door een grote haag van mensen gelopen, die zich daarna ook aansloten. Er waren heel veel jonge mensen. Er waren witte rozen en kaarsenlampjes. Het was doodstil, de hele tocht. Toen we een bocht omgingen en ik achterom keek, zag ik zover ik kon kijken een enorme mensenmassa. Op een gegeven moment scheidde een groep zich af, en zij staken fakkels aan bij een vuurkorf, waarna zij zich weer bij de tocht voegden. De kerkklokken begonnen te luiden, en het was heel indrukwekkend. Bij de plek waar Tim was neergestoken werd stilgestaan. Daar werden bloemen neergelegd , kaarsjes neergezet, en er stonden hekken waarin de rozen gestoken konden worden. Het was ook de straat waar de verdachte dader woont. Daarna gingen we door naar het geboortehuis van Tim, waar de stoet ook weer stil stond. De molenaar had de wieken in de rouwstand gezet, en vanaf het geboortehuis stonden glazen potten met waxinelichtjes. Het waren er meer dan 800, ingezameld door een winkel, na een oproep op de site van de Zenderstreeknieuws. Er waren ruim 3500 mensen. In de straten waar we doorkwamen, hadden bewoners lantaarns en waxinelichtjes neergezet, en stonden ze voor hun huizen toen de stoet voorbij kwam. We liepen door naar het stadskantoor, naar het Podium. Daar hield de burgemeester een toespraak. Iemand bedankte ons namens de familie en vrienden, en vroeg ons om elkaars hand vast te houden. Ondertussen werd er wat gezegd. Aan het einde klonk er een daverend applaus, voor Tim. Het was ontzettend indrukwekkend, en ik hoop dat de familie en vrienden hier veel steun aan ontleent hebben. Maar het zou beter geweest zijn als ze deze ervaring hadden kunnen missen, want dan was Tim er nog geweest………………

Vanmorgen in de wachtkamer bij de kaakchirurg, gingen mijn gedachten naar  de “snelle tijd”. De aanleiding hiervoor was de ov jaarkaart. Alhoewel ik meestal met mijn autootje reis, ga ik soms ook met de sneltram. Het was even uitzoeken hoe het werkt. Kaart kopen, geld erop zetten  ( hoe doe je zoiets?) en de kaart gebruiken bij de tram. In de wachtkamer realiseerde ik me, dat het voor oudere mensen toch wel ingewikkeld kan zijn tegenwoordig. Mijn eigen moeder is bijna 80 jaar, en aardig bij de tijd. Mensen van deze generatie krijgen/hebben meer moeite met al die veranderingen. Voor veel zaken heb je een pincode nodig, die je moet onthouden. Voor informatie wordt tegenwoordig steeds vaker naar een of andere site verwezen, postagentschappen verdwijnen, mensen moeten steeds meer pinnen. Het verkeer wordt steeds drukker, het valt niet mee om tijdens drukke tijden te moeten autorijden. Dan parkeren. Het kan vaak niet meer met contant geld. De automaat komt met een bepaald programmaatje, waarin je moet aangeven wat voor soort parkeerder je bent, kenteken invoeren ,  de benodige parkeertijd invoeren,  betaalmethode kiezen ( met pas) en dan verder met het pinapparaat. Rotondes zijn massaal veranderd met een verhoging voor verschillende rijrichtingen.  Een nieuw mobieltje kiezen is niet gemakkelijk met zoveel mogelijkheden, afstandsbedieningen worden steeds ingewikkelder.   Ook is er steeds meer tekst in het Engels. Uitverkoop is er niet meer, wel plundra en sale. En tijdens de break komen de commercials.  Mijn moeder vertelde mij dat er vroeger geen plakband was, plastic en aluminiumfolie. Zelf weet ik nog goed dat het heel bijzonder was als je een tv had ( toen nog zwart-wit met alleen op woensdagmiddag en zaterdagavond kinderprogramma’s); een telefoon en een auto. Voor de generatie van mijn moeder  is er heel veel veranderd, en het gaat nog steeds hard. Dan kan je je wel voorstellen dat de ouderen onder ons het soms niet meer bij kunnen benen en huiverig tegenover de veranderingen komen te staan. Dingen eigen maken gaat stukken moeilijker, en dan heb ik het nog eens niet over de mensen die cognitief achteruit gaan door bijvoorbeeld Alzheimer.  Soms is het goed om eens stil te staan bij problemen die een gedeelte van onze patiënten ervaren, misschien dat we dan meer begrip en compassie met hen hebben. Hoe zal het ons vergaan als we die leeftijd hebben?

2011 was geen gemakkelijk jaar. Maar toch was het wel een goed jaar. Een jaar waarin ik veel steun kreeg van mijn gezin, mijn moeder en zusjes, onze vrienden , koorleden van Dutch Pride en van mijn collegae. Ik heb heel veel goeds ontvangen en veel geleerd ( en afgeleerd). Daarom kijk ik met veel warmte terug op 2011. Er was ook verdriet.  Een lieve vriendin kreeg darmkanker, en binnen een paar maanden moesten we afscheid nemen van haar. Ze wordt erg gemist. Naast het overlijden stonden 2 geboortes van nieuwe Bouwmeestertjes, mijn schoonmoeder is alweer overgrootmoeder geworden en er is  nog een Bouwmeestertje onderweg. Onze Peter heeft een appartement gekocht in Vathorst. Ze gaan pas bouwen als 70% verkocht is, en dat duurde langer dan verwacht. Maar van de week kwam het bericht dat met de bouw gestart gaat worden.

Op de praktijk is ook het een en ander veranderd. Er zijn mensen vertrokken, maar er zijn ook verscheiden collegae bijgekomen.  We hebben nu een tweede fysiotherapeute en een tweede psychotherapeute, een nieuwe dieëtiste, een consultatiebureauarts, een spv-er en een nieuwe maatschappelijk werkster.  En 3 nieuwe mensen heten Annemieke!!  Ook hebben we ieder jaar een nieuwe AIOS. Kortom we zijn flink uitgebreid. Ook inhoudelijk is er veel veranderd. We hebben een ploeg medisch studenten, die op vaste tijden onze assistentes bijstaan aan de balie en de telefoon. Ik heb de assistentes opgeleid, en ze hebben er nu andere werkzaamheden bij. Een assistente draait 2 middagen per week een CVRM spreekuur, en doet ECG’s en EAI. Een andere assistente doet nu in een apart spreekuur de spirometrieën en de EAI. Daardoor sta ik er op die gebieden niet meer alleen voor en heb meer tijd voor andere dingen. Zo zijn we een verbeterproject DM gestart, in verband met onze accreditatie. Het is nooit saai op onze praktijk!!

Ik wens iedereen hele goede feestdagen, en voor 2012 veel liefde, vriendschap, geluk, voorspoed en een blakende gezondheid.

Hebben jullie dat ook, dat alles bij  vlagen voorkomt? Het lijken wel kleine epidimietjes. Zo heb ik twee weken lang verscheidene patiënten in mijn  spreekkamer gehad, die een systolische tensie hadden van > 200 mm HG . Verder constateerde ik in korte tijd bij meerdere patiënten diabetes. Dan had ik een korte tijd weer meerdere patiënten waar ik claudicatio intermittens constateerde, of ineens meerdere patiënten die ingesteld moeten worden op insuline. De laatste tijd heb ik nogal wat patiënten met een te hoge nuchtere glucose en een te laag glycohb. Als voorbeeld geef ik de waardes van een 75 jarige type 2 diabeet, met een nuchtere glucose van 8 en een glycohb van 42. Ik vroeg hem of hij wist of hij nachtelijke hypo’s had.  Veel diabeten zijn zich niet bewust van nachtelijke hypo’s, omdat ze in de slaap voorkomen. In Protocollaire Diabeteszorg wordt vermeld dat ” nachtelijke hypo’s verschijnselen kunnen geven zoals: nachtmerries, transpireren, nat beddengoed, hoofdpijn bij het opstaan, nuchter verhoogde- of nog te lage bloedglucosewaardes ” ( editie 2009/2010, blz 61). De bloedsuiker moet dan ook gemeten worden, om te constateren of deze verschijnselen inderdaad van een nachtelijke hypo afkomstig zijn!  De reden dat de nuchtere glucose verhoogd bij een nachtelijke hypo, is de gluconeogenese. Er wordt dan door de lever, als reactie op de hypo, onder invloed van Cortisol uit de bijnierschors, glucose gevormd uit de eiwitten en vetten. Als het dan doorschiet, heb je een te hoge nuchtere glucose.  Gezien de discrepantie tussen het glycohb en de nuchtere glucose moet je iets aan de medicatie veranderen. In plaats van meer medicatie toevoegen, moet de medicatie verlaagd worden, zodat nachtelijke hypo’s voorkomen worden. En daarna ben ik heel benieuwd naar de waardes over 3 maanden………………..

De laatste jaren moest er nogal bezuinigd worden in huisartsenland. De laatst aangekondigde bezuiniging was de druppel die de emmer deed overlopen. Deze week ontving ik 2 e-mails en ik wil ze met jullie delen.

De onderstaande mail heb ik doorgestuurd aan iedereen die in mijn adressenboek staat.

Dag allemaal,

Deze mail kreeg ik van een collega.

Het gaat niet alleen de mensen in “gezondheidsland”aan, maar IEDEREEN IN NEDERLAND !!!!!!!!!!!!!!

ZORG DAT WE EEN GOEDE GEZONDHEIDSZORG BLIJVEN HOUDEN, teken de petitie a.u.b en stuur hem door aan iedereen die je kent.

alvast bedankt.

hartelijke groet van Dine-Marie

Beste allemaal,

Dit kabinet wil 132 miljoen bezuinigen op de huisartsenzorg, 20.000 per praktijk. Dat kan alleen maar ten koste van de kwaliteit! Om die omzetdaling goed te maken moeten er 2.000 extra consulten per jaar gedaan worden, dat zijn bij 200 werkdagen 8 extra consulten per dag. Dat betekent minder tijd per consult en dat kan niet. Dat betekent dat er op een andere manier bespaard moet worden: minder assistenten, minder snel behandeling van het ziekenhuis overnemen, geen extra tijd nemen bij wat ingewikkelder problemen, geen overleg meer etc. Hoe dan ook: kwaliteitsverlies.

De huisarts levert goede en goedkope zorg, laten we daarin investeren in plaats van bezuinigen !

Op http://petities.nl/petitie/niet-korten-op-de-huisarts staat de petitie tegen deze bezuiniging, ik hoop dat jullie die willen tekenen.

Met vriendelijke groet,

Christine

NB Stuur de mail met deze link zo veel mogelijk door !

De tweede mail was de nieuwsbrief van Raedelijn, bekend in de regio Utrecht. Daarin stond het volgende bericht:

13 september 2011

Tegen de aangekondigde kortingen op de huisartsenzorg vindt op donderdag 6 oktober een landelijke manifestatie plaats. Voor huisartsen, praktijkondersteuners, doktersassistenten en huisartsen in opleiding. Het motto is ‘Korten maakt méér kapot…’. In de RAI Amsterdam.

Pal voor de huisartsenzorg

Deze manifestatie brengt de kernwaarden van de huisartsenzorg onder de aandacht. Praktijkondersteuners, doktersassistenten, huisartsen in opleiding en natuurlijk huisartsen laten hun stem horen, als reactie op de 132 miljoen aan bezuinigingen die minister Schippers aankondigde.

Duidelijke punten

Tijdens de manifestatie wordt duidelijk dat:

• bezuinigen op de huisartsenzorg een averechts effect hebben
• bezuinigingen de beschikbaarheid van basale zorg direct in de buurt van de patiënt aantasten
• patiënten hierdoor hun zorg vaker in het ziekenhuis moeten halen
• dit weer leidt tot een stijging van de totale zorgkosten en uiteindelijk tot een stijging van de premie.

Deelnemen en meer informatie

Wilt u deelnemen aan deze manifestatie, meld u dan aan via kortenmaaktmeerkapot.nl. Deelnemers moeten zich persoonlijk aanmelden. Geef dit adres daarom ook door aan uw collega’s. Voor meer informatie kunt u het volledige programma in de uitnodiging lezen. Landelijk is er uitgebreid gereageerd op deze bezuinigingen.

De manifestatie is een initiatief van de Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV), in nauwe samenwerking met de Landelijke Organisatie Van Aspirant Huisartsen (LOVAH), het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG), de Vereniging Praktijkhoudende Huisartsen (VPHuisartsen), Vereniging Huisartsenposten Nederland (VHN), de Landelijke Vereniging Georganiseerde eerste lijn (LVG) en de Nederlandse Vereniging van Doktersassistenten (NVDA). De manifestatie wordt gesteund door de Landelijke Huisartsen Opleiders Vereniging (LHOV), de Nederlandse Vereniging van Praktijkondersteuners (NVvPO) en de V&VN Praktijkverpleegkundigen en praktijkondersteuners.

Dus: als we onze goede gezondheidszorg in de eerste lijn willen behouden: MOETEN WE IN ACTIE KOMEN……………….